ΠΕΣΤΕ ΜΟΥ..

Πέστε μου,εσείς φτερωτοί άνεμοι

Που βρυχάστε γύρω στο μονοπάτι μου,

Δεν ξέρετε κάποιο σημείο

Όπου οι θνητοί να μην θρηνούν πιά;

Κάποια μοναχική κι ευχάριστη λαγκαδιά

Κάποια κοιλάδα στη Δύση,

Όπου ελεύθερη από πόνο και κόπο ,

Να μπορεί ν' αναπαυθεί η κουρασμένη ψυχή;

Ο δυνατός άνεμος ζάρωσε σ' ένα σιγανό ψίθυρο,

Και αναστέναξε λυπημένος, καθώς απάντησε: Όχι.

Πές μου,εσύ απύθμενε ωκεανέ,

Που γύρω μου παίζουν τα θεόρατα κύματά σου,

Ξέρεις εσύ κάποιο ευοίωνο σημείο,

Κάποιο μακρινό νησί,

Όπου ο κουρασμένος μπορεί να βρεί

Την ευδαιμονία για την οποία αναστενάζει:

Όπου θλίψη ποτέ δεν πλησιάζει

Και η φιλία ποτέ δεν πεθαίνει;

Τα δυνατά κύματα που κυλούσαν συνεχώς

Σταμάτησαν για λίγο,αναστέναξαν και είπαν: Όχι.

Κι Εσύ, γαληνότατη σελήνη,

Που το Θείο σου πρόσωπο

Κοιτάζει όλη τη Γή

Κοιμισμένη στην αγκαλιά της Νύχτας -

Πές μου, σ' όλο σου το γύρο

Δεν έχεις δει κανένα σημείο

Όπου ο δυστυχισμένος άνθρωπος

Μπορεί να βρεί κάτι πιο ευτυχισμένο;

Πίσω από ένα σύννεφο κρύφτηκε λυπημένη η σελήνη

Και μια γλυκιά αλλά λυπημένη φωνή απάντησε: Όχι.

Πές μου, κρυφή ψυχή μου,

Ω πές μου, Ελπίδα,και Πίστη,

Δεν υπάρχει κανένα αναπαυτήριο

Από τη λύπη, την αμαρτία και το θάνατο;

Δεν υπάρχει κανένα ευτυχισμένο σημείο

Όπου οι θνητοί να ευλογηθούν,

Όπου η θλίψη να βρει το βάλσαμό της

Και η κούραση ν' αναπαυθεί;

Η Πίστη,η Ελπίδα,η Αγάπη,τα καλύτερα για τους θνητούς

τα δώρα ,

Κυμάτισαν τα φωτεινά φτερά τους και ψιθύρισαν:Ναι, στον Ουρανό.

ΤΣΑΡΛΣ ΜΑΚΕΪ

Το παραπάνω ποίημα ήταν το αγαπημένο του Αβραάμ Λίνκολν.
Όταν ο Λίνκολν υπέφερε απο μελαγχολία,το ποίημα αυτό άγγιζε
μια χορδή της καρδιάς του.
Αυτό το ποίημα αντανακλά τη λύπη,τη μελαγχολία και τη μοναξιά της ζωής του..
αντανακλά την αναζήτησή του για χαρά,ευτυχία και ελευθερία πνεύματος,και την πεποίθησή του, ότι μια τέτοια ανθρώπινη ανύψωση

έρχεται μόνο με το θάνατο.