Σκισμένο ψαθάκι

Σήμερα σκέφτηκα να βάλω σε τάξη την βιβλιοθήκη μου..τελευταία την μπέρδεψα αρκετά θα έλεγα..έτσι λοιπόν ξεκίνησα να τακτοποιώ..φτάνοντας στους Έλληνες πεζογράφους, τράβηξε την προσοχή μου,ενα βιβλίο που διάβασα πριν χρόνια..το "σκισμένο ψαθάκι"..το πήρα στα χέρια μου..χαζεύοντας την εικόνα του βιβλίου σκεφτόμουν πόσα συναισθήματα είχα νιώσει διαβάζοντάς το..είχα δακρύσει θυμάμαι.

Είναι εκείνη, η άλλη πλευρά..εκεί που για κάποιον λόγο η αγάπη δεν μπόρεσε να τρυπώσει απο πουθενά σε 'κείνο το σπίτι..ούτε μια τρυπούλα δεν της άφησαν ανοιχτή..

H έλλειψη αγάπης και η ανασφάλεια που συνεπάγεται σπρώχνουν τους ήρωες, σε έναν ξεπεσμό..

Όχι όλους. Kάποιοι θα συμβιβαστούν με τους κανόνες του παιχνιδιού και θα το ρίξουν στο κυνήγι του χρήματος, λερώνοντας και τους πιο ιερούς δεσμούς, τους δεσμούς του αίματος, όπως φαίνεται χαρακτηριστικά στο «Σκισμένο ψαθάκι». Aυτό βέβαια δεν θα τους κάνει καθόλου πιο ευτυχισμένους..μα καθόλου!

"Απο το ημερολόγιο της Ρόζυ"..

Περπατώ ολομόναχη στην πλαγιά των λύκων.

Σ'ένα μονοπάτι που έχουν φυτρώσει στην άκρη του κάτι πολύχρωμα όνειρα.
Σαν αγριολούλουδα. Πέρα απ'τα σύνορα της ψυχής μου.Πέρα απ'τα σύνορα της λογικής μου.
Στην κόψη της νύχτας.
Πήρα την ανάσα της ροδακινιάς και ξέπλυνα το πρόσωπό μου. Έκλεψα το χαμόγελο από τον ύπνο ενός παιδιού και σκέπασα τη γύμνια μου. Μάζεψα τα σκόρπια φύλλα του Φθινοπώρου και άναψα φωτιά να ζεσταθώ. Περπατώ ολομόναχη στην πλαγιά των λύκων. Αν ακούσω το κλάμα τους,θα κρυφτώ στις φτερούγες εκείνου του μικρού πουλιού,που τραγουδάει,γιατί ονειρεύεται ένα κόκκινο τσαμπί σταφύλι. Αν συναντήσω ένα χείμαρρο,θα γίνω φεγγάρι και θα μπερδευτώ στα κλωνάρια κείνης της λεύκας,που ψιθυρίζει τα μυστικά της στα περαστικά σύννεφα. Αν συναντήσω τη λύπη,θα της ζωγραφίσω ένα χρωματιστό καραβάκι. Αν συναντήσω ένα θαλασσοπούλι,θα κρεμάσω στο πόδι του ένα ραβασάκι να το πάει σε κείνον που αγαπώ. Αν συναντήσω το θάνατο,θα χαζέψω τη χαίτη του αλόγου του,ώσπου να με σηκώσει στην αγκαλιά του. Περπατώ ολομόναχη στην πλαγιά των λύκων. Σ'ένα μονοπάτι που φυτρώνουν στην άκρη του κάτι πολύχρωμα όνειρα.
Σαν αγριολούλουδα.
Αν συναντήσω το Θεό,θα του χαρίσω δύο ερωτευμένα χρυσομάμουνα.

````````````````````
Αυτο είναι έρωτας..
"-Ξέρεις τι είναι ο έρωτας; Το βαθύ μπλε τ' ουρανού. Το βαθύ κόκκινο της παπαρούνας. Το φλύαρο πράσινο του λιβαδιού. Τα χρώματα της ψυχής, Ρόζυ, αυτός είναι ο έρωτας.
-Δεν θέλω να τελειώσει ποτέ αυτό που ζούμε εμείς οι δυο.
-Μη βρίζεις, Ροζυ. Δεν υπάρχουν κλειδαριές ασφαλείας στα αισθήματα. Όλη η ζωή είναι αυτή η ώρα. Ζήσε. Μη βρίζεις. Μη σκέφτεσαι. Μη μιλάς. Χάρισε το κορμί σου στους ανέμους. Αφησε την ψυχή σου να λιώσει. Να χυθεί μέσα στις χούφτες μου. Τίποτα δεν υπάρχει έξω απο μας τους δύο. Τίποτα δεν έγινε ποτέ καλύτερο στην πλάση. Ούτε θα γίνει."

Το τετράδιο της Αλκυόνης

Αυτό το κόκκινο σημάδι στον ορίζοντα είναι από το πληγωμένο φεγγάρι που κρύφτηκε στην ανάσα τ' ουρανού. Αυτό το κόκκινο σημάδι στο χιόνι είναι από το πληγωμένο μου όνειρο που κρύφτηκε στον ίσκιο της ψυχής μου.

Σήμερα ξέφυγα από τον ίσκιο μου. Φτερούγισα ελεύθερα στα τοπία της ψυχής μου. Πήρα την ανάσα της ροδακινιάς και ξέπλυνα το πρόσωπό μου
Έκλεψα το χαμόγελο από τον ύπνο ενός παιδιού και σκέπασα τη γύμνια μου. Μάζεψα τα σκόρπια φύλλα από τα όνειρά μου και άναψα φωτιά να ζεσταθώ.

Σχεδόν όλη μου τη ζωή την πέρασα στην ακροθαλασσιά. Κρατούσα ένα κοχύλι κι ονειρευόμουνα τον ωκεανό.

Ήμουν έτοιμη να πέσω στα κύματα, όταν πέρασε ξαφνικά ένα θαλασσοπούλι και μου ψιθύρισε: "Έι ψιτ... εσένα μιλάω. Μου παράγγειλε η ζωή να σου δώσω ένα φιλί."

Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου. Ένα μικρό φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι κι ένα ξεσκούφωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη.

Τι με πιάνει και θέλω πάντα να τεντώνω τα σκοινιά και ν' αρχίζω τις ακροβασίες δίνοντας πέντε φάσκελα στις συνέπειες.

Αν βρισκόταν τώρα κάποιος δίπλα μου να μου ζεστάνει τα χέρια... Να μου πει ψιθυριστά, εντάξει, εντάξει, μη φοβάσαι... Κι εγώ να σύρω τα δάχτυλά μου στο πρόσωπό του και να πιάσω το σχήμα του χαμόγελού του. Να πιάσω το σχήμα του κόσμου. Αν βρισκότανε λέει...

Ευτυχώς σου λέω που έμαθα μερικά χρήσιμα πραματάκια. Να μαζεύω, ας πούμε, πολύχρωμα χαρτάκια και να βάζω ουρές στα όνειρά μου.

Κάνει τόση παγωνιά! Κι αυτή η ψυχή μου, τι μανία! Να θέλει να ρίχνει τα όνειρά της στη φωτιά για να ζεσταθεί...

Ευτυχώς που ξέχασε η αυγή όλα τα χρώματά της στην ψυχή μου. Έτσι δε φοβάμαι πια όταν σκοτεινιάζει.

Αλκυόνη Παπαδάκη

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΞΟΔΕΥΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η Μάρω Βαμβουνάκη γράφει για το ανικανοποίητο και ποια η σημασία του. Όπως λέει άλλωστε, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει.

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο

Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ' αυτά που δεν έχεις αλλά απ' αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο.Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ' την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι' αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει.Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: "Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη...;"


ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΞΑΙΡΕΤΑ ΑΠΟΣΜΑΣΜΑΤΑ

"Ο χρόνος κυλάει, ο κόσμος αλλάζει, τα γούστα μας αλλάζουν, γιατί να χαθούμε με έναν πρώην αγαπημένο;" λένε κάποιοι, λες και δε θέλουν ν' αφαιρούν γνωριμίες και τηλέφωνα από το καρνέ τους. Μόνο που ένας έρωτας αληθινός, ακόμη κι αν χώρισε, δεν αλλάζει. Μένει εκεί μνημείο του βίου και της πολιτείας μας, ακίνητο σύμβολο μιας απόπειρας για αιωνιότητα που πληρώθηκε ακριβά... Πρέπει να εκτιμάμε όσα μας έφτασαν σε ακραία χαρά, σε ακραία ελπίδα, σε ακραίο πόνο.¨

"Ένα μπλε ποτήρι φαίνεται μπλε όταν το διαπερνάει το φως, που απορροφάει όλα τα άλλα χρώματα και δεν τ΄αφήνει να περάσουν. Μ' άλλα λόγια, ονομάζουμε ένα ποτήρι μπλε ακριβώς επειδή δεν κρατάει τα μπλε κύματα. Το όνομά του δεν το παίρνει από κάτι που έχει, αλλά από κάτι που δίνει προς τα έξω.

Δεν είναι κακό να ζει κανείς μόνος, αντιθέτως, όποιος ασκηθεί να αντέχει τη μοναξιά έχει τη δύναμη να αντέχει πάρα πολλά και όχι μόνο να αντέχει αλλά και να απολαμβάνει πάρα πολλά που αλλιώς δε θα μπορούσε να διακρίνει. Η μοναξιά είναι το ορυχείο της δύναμης και της αυτογνωσίας. Δεν ζει καλά κανείς παρά μόνος, έφτασε να λέει ο Διονύσιος Σολωμός. Μια μοναξιά όμως που δεν αποτελεί καταφύγιο δειλίας. Μόνο τότε. Η επιλεγμένη μοναχικότητα όχι η εξαναγκαστική".

Μάρω Βαμβουνάκη

Υ.Γ.ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΞΟΔΕΥΤΗ ΑΓΑΠΗ...ΑΡΚΕΤΗ ΩΡΑ ΒΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΟΛΛΗΜΕΝΗ Σ'ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ.ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΣΚΕΦΤΕΙ..ΑΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΟΥΝ,ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΤΟΣΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΓΥΡΩ ΜΟΥ.ΣΚΥΘΡΩΠΟΙ,ΛΥΠΗΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΝΤΟΥ..ΠΗΡΑ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΡΩ..ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΞΟΔΕΥΤΗ ΑΓΑΠΗ!!!!

JONATHAN LIVINGSTON SEAGULL

Jonathan Livingston Seagull-BE



Jonathan Livingston Seagull - The Odyssey



... Τους περισσότερους γλάρους δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν παρά μόνο τα βασικά πράγματα για το πέταγμα
- πώς να πετούν απ' την ακτή στην τροφή τους και πίσω ξανά.
Για τους περισσότερους γλάρους σημασία δεν έχει το πέταγμα, αλλά το φαγητό.
Για τούτον, όμως το γλάρο σημασία δεν είχε το φαγητό, αλλά το πέταγμα.

Πάνω από κάθε τι άλλο,ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος αγαπούσε να πετάει ...

XΡΩΜΑΤΑ

-Τι χρώμα έχει η λύπη;

ρώτησε το αστέρι στην κερασιά..

-Εχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος

στην αγκαλιά της.Ενα βαθύ μπλέ.

-Τι χρώμα έxουν τα όνειρα;

-Το χρώμα του δειλινού.

-Η χαρά τι χρώμα έχει;

-Το χρώμα του μεσημεριού.

-Και η μοναξιά;τι χρώμα έχει η μοναξιά;

Μενεξελί,αστεράκι μου.

-Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!

Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο

να το ρίχνεις πάνω σου όταν κρυώνεις.

Το αστέρι κάθησε να ξεκουραστεί.

Ξαφνικά ρώτησε πάλι την κερασιά..

-Ξέχασα να σε ρωτήσω..κι η αγάπη;

τι χρώμα έχει η αγάπη;

-.....Το χρώμα του Θεού απαντάει το δέντρο.

-Κι ο έρωτας;ξέρεις τι χρώμα έχει;

Εχει το χρώμα του φεγγαριού,όταν είναι πανσέληνος.

-Ετσι, ε;To xρώμα του φεγγαριού.....

Τότε κοίταξε στο κενό....και δάκρυσε....

– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή,

είπε το δέντρο στ’ αστέρι του.
– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα,

όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.

– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη

και τα πολύχρωμα φτερά,

που είναι ζωγραφισμένα

στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.

– Όμορφη βραδιά απόψε.

Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!
Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός.

Σε λίγο θα ξημερώσει.

Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα.

Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι.

Και ονειρεύεται…

– Σε λίγο θα ξημερώσει…

Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι.

Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι.

Κι ονειρεύονται… Ονειρεύονται και ελπίζουν…

"Αλκυόνη Παπαδάκη - Το χρώμα του φεγγαριού"

υ.γ.Αχ πόσα συναισθήματα!κι'όλα έχουν το δικό τους χρώμα..

κάθε συναίσθημα και χρώμα και όλα μαζί μια πανδαισία χρωμάτων!!