28 Απριλίου 2013

Στο υπέρλευκο..


Εντελβάις, εντελβάις,
αστέρι των Αλπεων μυριάχτιδο,
στων ίλλιγγων λάμπεις το μέτωπο
και στο βάθρο της αιώνιας κρυστάλλινης
κορφής απο χνάρι ακηλίδωτης.
Τ΄ αστραπόβροντα σφράγισαν σαν μεταξιά σου τ' ανθόφυλλα
με το μάρμαρο φώς  τους,

νάσαι πάντα το χάρμα
των άβυσσων άφεγγων, άβυθων,
ω ανδριού γέννα βράχου απαλότατη!
Ο ήλιος όταν σταθεί στον ανήφορο,
ανθίζεις κ' εσύ με το Σείριο
να φωτίζεις λευκάδιο του καταράχτη το γκρέμισμα,
εννιά μήνες δεσμότη.

Εκεί που ρόδα αγάπης δε χαράζουν,
από εσέ στον ανήφορο ηττημένο,
τ' άλπειο ζει ρόδο, ωραίο, χωρίς ευώδια,
ανάμεσα παγόλιμνη και λίμνη
ματιάζοντας το αστραφτερό σου θάμα.

Σε καθρέφτη από κρούσταλλα
καμαρώνεις ω νάρκισσε
Στο λαμπερό σου, το έφηβο κάλλος
ξαφνιάζεται ο μέγας αιτός
σα να πήζει για μιάς το διπλόφερτο θάμπος
της αστραπής του γιγάντισσας,
σταματά τον κυκλόφερτο πεντοζάλη σ'ακρόκορφες
ανάφτερος, να, θα χοιμήξει
στο αλύγιστο νύχι ν΄αρπάξει απαλά
κάποιο νέο Γανυμήδη υπερβόρειο.

Το φαράγγι ανυψώνει σου του νερού τον τρισαίωνο
ίακχο.Του κάκου γέρνουν να ιδούν σε
οι απάρθενες γύρω κορφές,
μα τ' αγριόγιδο αψά γεφυρώνει το χάσμα
με άσφαλτο πόδια, τρεμάμενα,
και χαρίζει σου, αμύριστε, της ανάσας του το άρωμα.
Πώς λάφιασε, σα ν΄αφηγκριέται
το αποκέρατο σφύριγμα του κηνυγού,
από βράχο σε βράχο αντοβόητο!

Του ριγηλού σου ανίδεες μεγαλείου,
ανθούν σε σύμμετρα όρη. σαν παρνάσσια,
θαλασσιά ζεστή, πρόσχαρη η γεντσιάνα
κ' η λευκή, ακριβοθώρητη αδελφή της,
χαρά σε ιμέρων ανάγλυφα στήθη.

Τι ποθείς χιονανθέ, προς το χάος πάντα γέρνοντας;
Του νερού μη ν'ακούσεις το τραγούδι, Σειρήνων,
ή, ριζομένε, το λεύτερο νειρεσαι
του ρέματος σε άγνωστα μέρη φιδόσυρμα;
τα ποτάμια που φύγαν
και πίσω να ιδούν δε γυρνάνε,
λίμνες γλυκόδροσες, νούφαρα, βάρκες...
και πιο πέρα η μεγάλη Νεράιδα,
νούφαρα πόχει το αφρόκυμα
κ΄είναι οι πλώρες της είναι γκρεμοί βροντοζάλιστοι...
Α! τον ήλιο πώς χαίρεται, χρόνος, χρόνος δώδεκα μήνες!

Το δικό της κ' εκείνη εντελβάις κρυφοχαίρεται
σε στριδιού χαραμίδα, σα σε βράχων σκισμάδα,
ευγενικό σαν κ' εσένα φωτόλευκο,
από κύμα γαλάζιο - ή και πόρφυρο κάποτε-
που ανατέλλει. Ω, το νάνο
φεγγάρι, της ζωής αναστατώνει και σέρνει τη Σφαίρα!
Και των 'Αλπεων  ο γιός, ιλιγγόσυρτος,
όλο ψηλά και ψηλότερα
σκαρφαλώνει για εσένα, εντελβάις, απόκοτα
και σε δρέπει, ή του βάραθρου μαύρη Λάμια τον δρέπει...

Ναί, σου ταιριάζει ο ύμνος, άνθος λαι άστρο.
Μα την αγάπη του ο ξενιτεμένος
σ΄εσάς χαρίζει, ω θαλασσιά γεντσιάνα,
και ω, που θυμίζεις γιασεμί, χιονάτη,
την αγάπη του ακέρια σας χαρίζει!

Κ. ΑΘ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ-ΞΕΝΑΚΗΣ

6 σχόλια :

  1. Ανώνυμος29/4/13, 6:28 π.μ.

    !!!!!!

    http://oi42.tinypic.com/2mhx6ac.jpg


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χριστος Ανεστη και χρονια πολλα .Ειχα καιρο να περασω γιατι παρουσιαστηκα στον στρατο.Οταν θα μπορω θα ερχομαι απο εδω Δεν ξεχνω τους φιλους.Να εισαι παντα καλά και να βρισκω ανοιχτο το σπιτικο σου!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγω γιατι μολις τωρα ειδα το περασμα σου?...ηταν προς εποπτεια λεει!
      Που να ξερω κι εγω η ανιδεη μικρουλη μου?...λιγο ακομη και θα ειχες και απολυτηριο απο τον στρατο! :)
      Χαιρομαι πολυ πολυ που περασες και που περνας απο τον μαχαλα μου..ερημωσε λιγο ε?

      Σε φιλω γλυκα.

      Διαγραφή
  3. Ειχα πολυ καιρο να ερθω απο εδω.Δεν ξεχνώ ποτέ τους μπλοκόφιλους και ετσι περνάω σήμερα για ν αφησω πολλές ευχες για εναν ομορφο μηνα.Καλο καλοκαιρι να περάσεις * • ♫ ♫ ♫ • *** • ♫ ♫ ♫ • ***

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γιατί το Εμείς,είναι καλύτερο από το..Εγώ!!