21 Οκτωβρίου 2009

Το Παραμύθι Μιας Αγάπης


Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια μεγάλη σκοτεινή σπηλιά, στη κορυφή του πιο ψηλού βράχου, ζούσε μόνο κι έρημο, ένα μικρό κερί. Ένα κερί σβηστό, που μέτραγε τις μέρες της ύπαρξής του.

«Μα τι κάνω εγώ εδώ μόνο μου» αναρωτιόταν. «Έτσι σβηστό που είμαι, πόσο πολύ κρυώνω! Πόσο πολύ φοβάμαι και πόσο άχρηστο νιώθω. Μια σκοτεινή κουκίδα μέσα σε τούτη τη σπηλιά».

Κι ο χρόνος περνούσε και το κερί μετρούσε τις μέρες της ανούσιας, σκοτεινής ζωής του..

Μια μέρα, άνεμος δυνατός φύσηξε έξω από τη σπηλιά και στο πέρασμά του παράσερνε ό,τι μικρό κι αδύναμο υπήρχε. Φτερά από πουλιά που είχαν την φωλιά τους στην βάση του βράχου, ξερά φύλλα και κλαδιά, σπόρους από λουλούδια εξωτικά κι ένα... σπίρτο, ένα τόσο δα μικρό σπίρτο, ψηλόλιγνο και γυαλιστερό, με κόκκινο, αστραφτερό καπέλο, στο μικρό του κεφάλι!
Με το δεύτερο φούυυυυυυυ του άνεμου, το σπίρτο απογειώθηκε και με δύναμη παρασύρθηκε μέσα στη σκοτεινή σπηλιά. Έπεσε με δύναμη κάτω στο τραχύ έδαφος και... Ωχ!!!
-«Μα που βρίσκομαι» είπε με τη τσιριχτή φωνή του.

Στην αρχή δυσκολεύτηκε στο σκοτάδι, αλλά σα σπίρτο που ήταν έστω και σβηστό, σύντομα συνήθισε να βλέπει ακόμα και μέσα στο σκοτάδι.

-«Αμάν»! είπε... «Τι είσαι εσύ»;
-«Δε με βλέπεις?» είπε το κερί με τη παραπονιάρικη φωνή του..«Είμαι ένα κερί»!
Και να που ακόμα και τ' αταίριαστα μπορούνε να ταιριάξουν...
Εκεί μέσα στην ερημιά, την υγρασία και το σκοτάδι της σπηλιάς, το κερί και το σπίρτο ενώσανε τη μοναξιά και το κοινό τους πρόβλημα.
Ήταν και τα δύο σβηστά, έρημα, μόνα και παραμελημένα μέσα σε τούτη τη σκοτεινή, άψυχη σπηλιά.
Το σπίρτο τέντωνε το λυγερό κορμί του κι ακουμπούσε πάνω στο κερί και το κερί έκανε νάζια και καμώματα.
Τώρα οι ελπίδες να φτάσουνε στο όνειρο, όλο και μεγάλωναν.
Το όνειρό τους; Μια μικρή φλόγα.
Mια μικρή φλόγα που θα τα φωτίσει και τα δυό, θα τα ζεστάνει και θα τα αφήσει να κοιταχτούνε στα μάτια.
-«Μα θέλω να δω τα μάτια σου», είπε το σπίρτο στο κερί.
-«Μα θέλω να νιώσω τη ζεστασιά σου», είπε το κερί στο σπίρτο.
Και τότε τρόμαξαν...
-«Αν ανάψω καλή μου θα καώ»! είπε το σπίρτο,«και καλά να καεί μόνο το κόκκινο σκουφί μου, θα είμαι ένα ακόμα άσχημο, μισοκαμένο σπίρτο... Μα αν καώ εντελώς, τι θα απογίνω; Θα προλάβω τουλάχιστον να δω τα μάτια σου»;
-«Κι αν ζεσταθώ» είπε το κερί, «θα λιώσω... Κι αν λιώσω θα γίνω άσχημο και κακοφτιαγμένο! Θα έχω προλάβει να χαρώ τουλάχιστον τη ζέστη σου»;

Μέρα τη μέρα, το κερί και το σπίρτο, αγαπιόντουσαν όλο και πιο πολύ κι η αγάπη τους δυνάμωνε!
Μέσα στη σκοτεινή σπηλιά, λουλούδια φυτρώσανε, γιατί η αγάπη είναι ένα λουλούδι, που όπου γεννιέται δίνει χρώμα, άρωμα κι ομορφιά.
Κι οι μέρες περνούσαν. Το κερί και το σπίρτο σφιχταγκαλιασμένα, περιμένανε καρτερικά τη συνέχεια του έρωτά τους.
Και ήρθε το καλοκαίρι... Έξω από τη σπηλιά, έφτασε η αφόρητη ζέστη...
Το δάσος γύρω από το βράχο, συχνά γέμιζε από γέλια, τραγούδια, φωνές μικρών και μεγάλων.
Το κερί και το σπίρτο αγκαλιάζονταν τρομαγμένα και περίμεναν, όλο περίμεναν κι αγαπιόντουσαν, κάθε μέρα και πιο πολύ κι ας μην είχε δει τα μάτια του σπίρτου, το κερί κι ας μην είχε νιώσει τη ζεστασιά του κεριού, το σπίρτο!
Ο έρωτάς τους, μια μικρή τραγωδία, σαν όλους τους ανικανοποίητους έρωτες, που γεννιούνται και μένουνε πάντα στ' όνειρο...
Ώσπου μια μέρα, μια παρέα εκδρομείς, -έτσι τους λέγαν όλους αυτούς τους εισβολείς του δάσους-, πήρανε τα γέλια, τα τραγούδια και τις φωνές τους μακριά, αλλ' αφήσανε μια μικρή σπίθα... μια τόση δα μικρή σπίθα φωτιάς, να σιγοκαίει, εκεί κάτω από τα ξερά κλαδιά που είχαν ανάψει για να μαγειρέψουνε.
-«Συμφορά»! Φωνάζανε πουλιά και ζώα που περνάγανε τρομαγμένα τρέχοντας,έξω από τη σπηλιά. «Συμφορά! Φωτιά! Φωτιά... θα καούμε»!
-«Ακούς»; είπε το σπίρτο στο κεράκι...
-«Ακούς; Θα καούμε»! είπανε και τα δυο με μια φωνή, γεμάτη έρωτα!
-«Δε φοβάμαι να καώ απ' αγάπη», είπε το σπίρτο στο κερί...
-«Δε φοβάμαι να λιώσω απ' αγάπη», είπε το κερί στο σπίρτο!
Ένα κερί κι ένα σπίρτο, τρελά από έρωτα τραγουδάγανε τη φλόγα που ερχόταν...
-«Έλα»! της έλεγαν, «έλα! Σε περιμένουμε»!
-«Θα μ' αγαπάς αν καώ κι ασχημύνω, χωρίς το κόκκινο σκουφί μου»; Είπε το σπίρτο στο κερί.
-«Θα μ' αγαπάς αν λιώσω και χάσω το σχήμα μου»; Είπε το κερί στο σπίρτο.
Κι η φλόγα ερχόταν όλο και πιό κοντά...
Κι η φλόγα έφτασε στο κατώφλι της σπηλιάς και δίσταζε να μπει μέσα, μη χαλάσει την ομορφιά που διαισθάνθηκε!
-«Έλα»! της φωνάζανε και τα δυο, με μια φωνή!
Κι η φλόγα έστειλε μέσα στη σπηλιά, τη πιο μικρή της κόρη!
Μια σπίθα τόση δα, που μπήκε τσαχπίνικα και ναζιάρικα από την είσοδο της σπηλιάς. Φφφσσσσσσσσσσσττττττττττττττ !
Το σπίρτο, τέντωσε το λυγερό κορμί του, για να καλωσορίσει τη σπίθα.
Το κόκκινο σκουφί του τυλίχτηκε στις φλόγες.
-«Αγάπη μου» είπε στο κερί, «καίγομαι για σένα... Αγάπη μου, να δω τα μάτια σου κι ας καώ»!
Το γυαλιστερό κόκκινο σκουφί, ακούμπησε πάνω στο φιτίλι καθώς έσκυψε για να δει καλύτερα.
-«Αγάπη μου» είπε το κερί στο σπίρτο, «άσε με να νιώσω τη ζεστασιά σου κι ας λιώσω»!
Το σπίρτο και το κερί, κάηκαν μαζί...
Μια μάζα ενωμένη στο χρόνο και στο χώρο αιώνια...
Το κερί και το σπίρτο που λιώσαν απ' αγάπη κι έφτασαν στο δικό τους όνειρο...

Y.g. Διαβάζοντας τούτο το πολύ όμορφο παραμύθι δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ και να μη σταθώ λιγάκι παραπάνω σε κείνη την ξεχασμένη σπίθα..
Αυτη η αγάπη ολοκρηρώθηκε χάρη σε μια μικρή, ξεχασμένη σπίθα,μια σπίθα που με τόση λαχτάρα περίμεναν για να ενωθούν στο χρόνο και στο χώρο αιώνια οι δυο ερωτευμένοι μας,μα απ' την άλλη σκέφτομαι,κρίμα, που αν και αυτη η σπίθα ένωσε για πάντα μια μεγάλη αγάπη,η απερισκεψία κάποιων, έγινε αιτία να χαθούν κάποια ζώα,πουλιά,και μερικές χιλιάδες δέντρα ίσως..μα έτσι είναι στα παραμύθια.. ή μήπως και στη ζωή,τελικά?
Όπως και να'χει το παραμύθι, μας διδάσκει τη δύναμη της αγάπης..απλά η δική μου σκέψη.."ξέφυγε" για άλλη μια φορά. malu

17 σχόλια :

  1. Τελικά δεν πρέπει να φοβόμαστε να δοκιμάσουμε..
    Ας καείς από έρωτα και από αγάπη και ας λιώσεις.. από το να ζεις μόνο με το όνειρο.
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΞΑΝΑ.ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ .ΜΑΚΑΡΙ ΟΛΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΑΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΠΑΡΑ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΝ ΤΟ ΑΠΙΑΣΤΟ.
    ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ ΦΙΛΗ ΜΟΥ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. υπεροχο
    τρυφερο ρομαντικό
    τυχερο το σπιρτο που συναντα το κερί του
    και καιγετε μαζίτου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. η αγάπη είναι ένα λουλούδι, που όπου γεννιέται δίνει χρώμα, άρωμα κι ομορφιά ...

    - το νόημα του παραμυθιού -

    αισθάνθηκα όμορφα διαβάζοντας το παραμύθι σου

    Σ' ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Να δω τα μάτια σου και ας καώ.. "

    ΥΠΕΡΟΧΟ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Όχι,δεν πρέπει να φοβόμαστε κοριτσάκι,ζωή χωρίς αγάπη είναι ζωή χαμένη..
    Απο εμας εξαρτάται αν θα κάνουμε το όνειρο πραγματικότητα..κι ας είναι η φωτιά του να μας κάψει..ε κοριτσάκι?

    Καλό βράδυ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κι εγω δεν το ηξερα Σκρουτζάκο μου..μου το έστειλε ενας φίλος,και μου άρεσε τόσο, που σκέφτηκα να το κάνω ανάρτηση.

    Πόσο όμορφα θα ήταν όλα μικρούλη, αν άρχιζαν με αγάπη και τελείωναν με αγάπη!

    Καλό βράδυ και σε σένα μικρέ μου φίλε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Το σπίρτο και το κερί, κάηκαν μαζί...
    Μια μάζα ενωμένη στο χρόνο και στο χώρο αιώνια...
    Το κερί και το σπίρτο που λιώσαν απ' αγάπη κι έφτασαν στο δικό τους όνειρο...

    Πράγματι, πολύ τυχερό Γιάννη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. η αγάπη είναι ένα λουλούδι, που όπου γεννιέται δίνει χρώμα, άρωμα κι ομορφιά ...

    Αυτη είναι η Αγάπη..χαίρομαι πολύ delta,που αισθάνθηκες όμορφα διαβάζοντας τούτο το όμορφο παραμύθι!

    Εγω σ'ευχαριστώ, που αν και τελευταία έχω χαθεί,ελάχιστος ο ελεύθερος χρόνος πια, δεν με ξεχνάτε και περνάτε απο τις..κορυφές των edelweiss.

    Nα έχεις ένα πολύ όμορφο βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "Άσε με να νιώσω τη ζεστασιά σου κι ας λιώσω.."

    Γιατί αυτη είναι η Αγάπη Νικόλα μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ανώνυμος24/10/09, 3:14 π.μ.

    Τι είναι αγάπη;

    Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη.

    Στη συμπόνοια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.
    Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.
    Μα στην αγάπη είναι ένα.

    Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα.

    Δεν ξεχωρίζουν.

    Το εγώ και εσύ αφανίζονται.

    Αγαπώ θα πει ΧΑΝΟΜΑΙ.


    Ν. Καζαντζάκης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αλήθεια τι είναι αγάπη?

    Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.

    Ν.Καζαντζάκης

    Σ'ευχαριστώ κι ας μην ξέρω το όνομά σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ανώνυμος25/10/09, 3:54 π.μ.

    Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΚΗΠΟΣ

    'Eχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, έναν
    ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου.

    Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα
    πού φτάνει ο καθένας τους. Η θάλασσα, ξέρω.

    Ο ουρανός, υποψιάζομαι.

    Για τον πράσινο κήπο μου,
    μη με ρωτήσετε.


    Νικηφόρος Βρεττάκος


    ΥΓ: Αφουγκράσου γύρω σου, δες τα σημάδια των δέντρων και τον ηχο του αγερα που σε καλεί, ίσως να ειμαι με ενα παραξενο και μαγικό τρόπο κοντά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καθ οτι πολύ ρομαντική και οχι μονο...και πολύ πολυ ερωτευμένη,πολυ μου αρεσε το παραμυθι αυτό...δεν το ειχα ξανα συναντησει!!Με ταξίδεψες !Μπραβο σου .Η αγάπη ειναι ομορφια..ερωτας ...αρωμα απο γιασεμια.Αγαπηστε και αγαπηθείτε!!
    Δεν υπάρχει ποιο υπεροχο πράγμα απο την αγάπη!Σας αγαπώ ολους καλο σας βράδυ!!Λόγια μιας ρομαντικής!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Kαλώς ήλθες τότε annafrank στον χώρο μιας ακόμη αθεράπευτα ρομαντικής!!

    "αγάπη ειναι ομορφια..ερωτας ...αρωμα απο γιασεμια.Αγαπηστε και αγαπηθείτε"!!

    Τα είπες όλα!
    Και εμείς σ'αγαπάμε! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ανώνυμος15/11/09, 4:48 μ.μ.

    Υπέροχο παραμυθι ...το δικο μου σπιρτο καηκε κι απομεινα να λυώνω μοναχή

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γιατί το Εμείς,είναι καλύτερο από το..Εγώ!!